Η επιβίωση ως συμβίωση – Ομιλία του Καθηγητή Μάριου Μπέγζου στην Αλεξανδρούπολη
Το απόγευμα της Κυριακής 1 Νοεμβρίου 2026, στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, πραγματοποιήθηκε ομιλία του Ομότιμου Καθηγητή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής, κ. Μάριου Μπέγζου, με θέμα «Η επιβίωση ως συμβίωση», ύστερα από πρόσκληση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου.
Τον ομιλητή παρουσίασε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως, π. Κωνσταντίνος Κωστάκης, αναφερόμενος στην ακαδημαϊκή και συγγραφική του πορεία, καθώς και στη σημασία του θέματος, ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή, κατά την οποία οι πολλαπλές κρίσεις και οι καθημερινές προκλήσεις καθιστούν αναγκαία την επικοινωνία, τον διάλογο και την ουσιαστική ανθρώπινη συνύπαρξη.
Ανάπτυξη της ομιλίας και βασικά μηνύματα
Ο κ. Μπέγζος, μέσα από μια ενδιαφέρουσα θεολογική και φιλοσοφική προσέγγιση, ανέπτυξε τη θεμελιώδη θέση ότι «η ζωή είναι σχέση». Τόνισε ότι ο άνθρωπος δεν αρκεί απλώς να επιβιώνει βιολογικά, αλλά χρειάζεται να ανακαλύπτει το νόημα της ύπαρξής του μέσα από τη σχέση με τον συνάνθρωπο, τη φύση και τον Θεό.
Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι «δεν υπάρχει άνθρωπος, υπάρχει μόνο συνάνθρωπος», υπογραμμίζοντας πως η αληθινή ζωή προϋποθέτει την υπέρβαση του εγωκεντρισμού, την αποδοχή της διαφορετικότητας και την καλλιέργεια της αγάπης. Παράλληλα, αντιπαρέβαλε τις έννοιες της «σχέσης» και της «σχάσης», συνδέοντας την πρώτη με τη ζωή, την ενότητα και την κοινωνία και τη δεύτερη με τον χωρισμό και τον θάνατο.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο παράδοξο της σύγχρονης εποχής, όπου, παρά την εντυπωσιακή εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων επικοινωνίας, η ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία περιορίζεται. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε: «Βελτιώσαμε τα μέσα επικοινωνίας και μειώσαμε την ίδια την επικοινωνία».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη δυσκολία του σύγχρονου ανθρώπου να συνδυάσει την προσωπική ελευθερία με την κοινωνία των προσώπων, θέτοντας δύο σημαντικά ερωτήματα: «Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι μοναδικός χωρίς να είναι μοναχικός; Πώς μπορεί να έχει δεσμούς χωρίς να γίνονται δεσμά;».
Στο πλαίσιο αυτό, ανέδειξε τη σημασία της οικογένειας, του γάμου και της εκκλησιαστικής κοινότητας ως χώρων όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να συνυπάρχει, να προσφέρει και να αγαπά.
Επιπλέον, αναφέρθηκε στην ορθόδοξη θεολογική παράδοση, επισημαίνοντας ότι ο θάνατος δεν αποτελεί την οριστική κατάληξη της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς «ο θάνατος είναι η προτελευταία λέξη. Η τελευταία λέξη είναι η Ανάσταση».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, επικεντρώθηκε στη δύναμη της αγάπης, παραπέμποντας στη βιβλική φράση «κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη» και στη διδασκαλία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου, σύμφωνα με την οποία «ἡ ἀγάπη γλυκυτέρα τῆς ζωῆς ἐστί». Τόνισε ότι η αγάπη αποτελεί το ουσιαστικό αντίβαρο στις δυσκολίες της ανθρώπινης ύπαρξης και τον βαθύτερο σκοπό της ζωής, επισημαίνοντας ότι οι μεγάλες αυτές αλήθειες αποκτούν πραγματική αξία όταν γίνονται καθημερινό βίωμα.
Μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος ευχαρίστησε θερμά τον κ. Μπέγζο για την παρουσία του και την ουσιαστική προσέγγιση του θέματος. Ιδιαίτερα αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο Καθηγητής συνδέει τη θεολογία και τον ευαγγελικό λόγο με τη σύγχρονη πραγματικότητα, αξιοποιώντας παράλληλα τη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία.
Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας είναι η ανθρώπινη απομόνωση και η αδυναμία ουσιαστικού ανοίγματος προς τον συνάνθρωπο. Τόνισε, επίσης, ότι η Εκκλησία καλείται να αναδεικνύει διαρκώς το μήνυμα της αγάπης, της επικοινωνίας και της κοινωνίας των προσώπων.
Ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση, κατά την οποία διατυπώθηκαν ερωτήματα και προβληματισμοί σχετικά με την ανθρώπινη συμβίωση, την εκκλησιαστική ζωή, την αγάπη και τον σεβασμό προς την ανθρώπινη ύπαρξη.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τις ευχαριστίες του Σεβασμιωτάτου προς τον ομιλητή και όλους όσοι παρακολούθησαν την ομιλία.
Κεντρικό μήνυμα της εκδήλωσης ήταν ότι η πραγματική επιβίωση του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην απομόνωση και την ατομικότητα, αλλά στη συμβίωση, στην αγάπη, στην επικοινωνία και στη σχέση με τον συνάνθρωπο και τον Θεό. Η ζωή αποκτά το βαθύτερο νόημά της μέσα από την κοινωνία των προσώπων και την καθημερινή εφαρμογή της αγάπης.
Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλης
