Εδώ και καιρό, σε πολλούς ιστοτόπους εκφράζονται απόψεις, ενστάσεις και διαφωνίες σχετικά με το εξελισσόμενο και άγνωστο μέλλον της πόλης μας.
Καλοπροαίρετοι και μη, πολίτες θέλουν να πουν τη γνώμη τους για όσα βιώνουν καθημερινά: την έλλειψη βασικών υποδομών, τον αιφνίδιο υπερπληθυσμό που επιβαρύνει την καθημερινότητα, αλλά και τον “σιωπηρό εποικισμό” που έχει ανάψει φωτιές πανελληνίως. Λιγότεροι, βέβαια, μιλούν για τον πλούτο που ρέει στην πόλη ξαφνικά, ως “μάννα εξ ουρανού”, κυρίως στον τουριστικό τομέα (ξενοδοχεία, Airbnb, εστίαση), στον εργολαβικό κόσμο και στα συναφή επαγγέλματα.
Απέναντι σε αυτές τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, ποια άραγε είναι η γνώμη των θεσμικών παραγόντων που διοικούν την πόλη; Της δημοτικής αρχής, αλλά και της πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης του δημοτικού συμβουλίου;
Ο Δήμαρχος και οι συνεργάτες του —που παραμένουν σχεδόν οι ίδιοι στα έξι χρόνια της διοίκησής τους, ενώ έπονται άλλα τρία— δείχνουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Ένας έξυπνος άνθρωπος, άριστα προσαρμοσμένος στον νέο ψηφιακό κόσμο των δημοσίων σχέσεων και της τηλεοπτικής προβολής, ο οποίος όμως φαίνεται να αποφασίζει μόνος, χωρίς να γνωρίζουμε τους συμβούλους του. Τουλάχιστον στο Μαξίμου γνωρίζουμε τον Σκέρτσο, τον Κοντογιώργη, τον Μαρινάκη ή τον Greenberg … εδώ, ποιοι είναι;
Σε θέματα επιλογών, ανατρέπει σημαντικούς σχεδιασμούς των προκατόχων του: ο Μύλος Μασούρα, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, η μη αγορά των αποθηκών της ΚΥΔΕΠ που αποτελούσε πάγια σκέψη των προηγούμενων διοικήσεων. Βλέπουμε συνεχιζόμενα έργα ή έργα μικρής εμβέλειας. Το μόνο νέο και πολυδιαφημισμένο έργο μετά από έξι χρόνια είναι οι αναβαθμίδες στη στροφή “Εγνατία”. Χωρίς σαφή πολιτική βάση, ξεκίνησε ως “πράσινος” και τώρα παραμένει άγνωστο πώς πορεύεται. Είναι όμως πολύ σημαντικό για τον Δήμαρχο της Αλεξανδρούπολης του σήμερα να μην “μετεωρίζεται”.
Τεράστια είναι η ευθύνη και της αντιπολίτευσης, η οποία τόσο καιρό δεν έχει βρει ενιαίο βηματισμό. Σύρεται πίσω από τις επιλογές της διοίκησης, που πλέον αντιμετωπίζει το δημοτικό συμβούλιο ως διακοσμητικό. Η αντιπολίτευση οφείλει να θέσει τη δική της ατζέντα για όλα τα μεγάλα θέματα: τα ενεργειακά και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, τη νέα εικόνα της πόλης και την εξαφάνιση της ιστορίας της, την οικονομική ισχύ των μεγάλων εταιρειών και την εταιρική κοινωνική ευθύνη. Επίσης, για τον πρωτογενή τομέα και την ενίσχυσή του, τον αθλητισμό που νοσεί (τουλάχιστον στα μεγάλα λαϊκά αθλήματα), καθώς και τον πολιτισμό και την προσπάθεια ενοποίησης δυνάμεων για την παραγωγή ενός κοινού πολιτιστικού προϊόντος.
Χρειάζεται πολιτική βούληση και σωστός σχεδιασμός. Ας ελπίσουμε ότι τα τρία χρόνια που έπονται θα είναι πιο παραγωγικά, με την κοινή βούληση η Αλεξανδρούπολη να αποκτήσει τη θέση που της αξίζει. “Έχουμε τη γεωγραφία και την ιστορία με το μέρος μας, ας πάρουμε και την πολιτική!”
