Το 2025 καταγράφεται ήδη ως χρονιά-ορόσημο για την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η Ελλάδα δεν κινείται πια αμυντικά, εγκλωβισμένη σε φοβικά σύνδρομα ή σε μια διαρκή αντίδραση απέναντι στις προκλήσεις της Άγκυρας. Αντίθετα, διαμορφώνει πρωτοβουλίες, χτίζει συμμαχίες και επενδύει σε στρατηγικές υποδομές που αυξάνουν το γεωπολιτικό της αποτύπωμα.
Κεντρικός πυλώνας αυτής της στρατηγικής είναι η ενεργειακή διπλωματία. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε κρίσιμο ενεργειακό κόμβο για τη Νοτιοανατολική και Κεντρική Ευρώπη, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση και επενδύοντας σε υποδομές LNG. Η Αλεξανδρούπολη εξελίσσεται σε πύλη εισόδου φυσικού αερίου, ενώ οι κάθετοι διάδρομοι προς τα Βαλκάνια ενισχύουν την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν πρόκειται απλώς για οικονομικό όφελος, πρόκειται για γεωπολιτική ισχύ, καθώς η Ελλάδα συμβάλλει ενεργά στη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από ασταθείς ή αναθεωρητικούς προμηθευτές.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα ενισχύει συμμαχίες ουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, με την τριμερή συνεργασία Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ να αποκτά ξεκάθαρο στρατηγικό και αποτρεπτικό αποτύπωμα. Η σύμπραξη στους τομείς της άμυνας και της ενέργειας λειτουργεί ως άξονας σταθερότητας σε μια περιοχή αυξημένων εντάσεων, επιβεβαιώνοντας ότι η συνεργασία μεταξύ αξιόπιστων κρατών μπορεί να διαμορφώσει συσχετισμούς ισχύος.
Χαρακτηριστική ήταν η δημόσια τοποθέτηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος έστειλε ευθύ μήνυμα προς την Άγκυρα, διαμηνύοντας ότι «όσοι οραματίζονται την επιστροφή αυτοκρατοριών δεν έχουν θέση στον 21ο αιώνα». Με σαφή αποδέκτη τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η δήλωση αυτή υπογράμμισε ότι η Ανατολική Μεσόγειος δεν αποτελεί πεδίο αναθεωρητισμού, αλλά χώρο που οργανώνεται στη βάση του διεθνούς δικαίου, της αποτροπής και των σταθερών συμμαχιών.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η πρόσφατη συμφωνία Κύπρου–Λιβάνου για την οριοθέτηση ΑΟΖ, η οποία ενισχύει τη νομιμότητα και σταθεροποιεί τον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Η εξέλιξη αυτή δικαιώνει τη σταθερή ελληνική θέση υπέρ των κανόνων του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, σε αντίθεση με τη λογική των μονομερών ενεργειών.
Στον αντίποδα, η Τουρκία συνεχίζει να πληρώνει το κόστος του αναθεωρητισμού της. Η απομάκρυνσή της από ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα, όπως το SAFE, και η αυξανόμενη δυσπιστία εταίρων και συμμάχων αποδεικνύουν, ότι η επιθετική ρητορική και οι απειλές δεν οδηγούν σε ισχύ αλλά σε απομόνωση. Αντίθετα, η Ελλάδα ενισχύει τη θέση της ως αξιόπιστος εταίρος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, κερδίζοντας πολιτικό κεφάλαιο και διπλωματικό βάθος.
Καθοριστικό ρόλο παίζουν και οι υποδομές. Η σιδηροδρομική σύνδεση της Ελλάδας με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουκρανία μετατρέπει τη χώρα σε βασικό κόμβο μεταφορών και logistics προς την Ανατολική Ευρώπη. Ο Πειραιάς και η Βόρεια Ελλάδα αποκτούν γεωοικονομική σημασία, ενισχύοντας όχι μόνο το εμπόριο αλλά και την πολιτική επιρροή της χώρας.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: η Ελλάδα του 2025 «μεγαλώνει» γιατί επενδύει στη στρατηγική συνέπεια. Με ενεργειακές συμφωνίες LNG, με ισχυρές περιφερειακές συμμαχίες, με υποδομές, που αλλάζουν τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς και με καθαρά μηνύματα αποτροπής. Η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη αποδεικνύει, ότι η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται στις κορώνες, αλλά στη σοβαρότητα, την αξιοπιστία και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική. Και είναι ακριβώς αυτοί οι παράγοντες που αναδεικνύουν τη σημερινή Ελλάδα σε χώρα με αυξημένο ειδικό βάρος, καθιστώντας την πιο ισχυρή, πιο αξιόπιστη και πιο απαραίτητη από ποτέ στο διεθνές περιβάλλον.
Tο άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε στο tomanifesto.gr
