Ο Νίκολα Τεσλα, ήταν μια διάνοια που, δυστυχώς, αν και το όνομά του, είναι παγκοσμίως γνωστό, το έργο του στον χώρο της επιστήμης και της τεχνολογίας, δεν το γνωρίζουν πολλοί.
Η διάνοια ποι φώτισε τον κόσμο μας, είναι από αυτές που χρειάζονται δυστυχώς συστάσεις, καθώς, παρά την τεράστια κληρονομιά που μας άφησε παρακαταθήκη, μια κληρονομιά που άλλαξε τον ρου της ιστορίας όσο λίγοι μπορούν να υπερηφανευτούν, παραμένει εν πολλοίς, ο μεγάλος άγνωστος επιστήμης και τεχνολογίας.
Ακ κάνουμε για παράδειγμα ένα κουίζ. Ας προσπαθήσουμε να αντιστοιχήσουμε σε κορυφαία ονόματα της επιστήμης, όπως τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, τον Τόμας Έντισον, τον Γουλιέλμο Μαρκόνι, τον Άλφρεντ Νόμπελ και τον Νίκολα Τέσλα, μια σειρά από βιογραφικές πληροφορίες.
Ποιος μιλούσε οχτώ γλώσσες; Ποιος έφτιαξε τον πρώτο κινητήρα που τροφοδοτούνταν από εναλασσόμενο ρεύμα; Ποιος ανέπτυξε την τεχνολογία πίσω από την ασύρματη επικοινωνία; Ποιος ήταν κάτοχος 300 διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας; Ποιος φέρεται να είχε στα χέρια ένα υπερόπλο (Ακτίνα θανάτου) που θα τελείωνε οριστικά τον πόλεμο μεταξύ των ανθρώπων;
Νίκολα Τέσλα: Η θέση του στη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία
Ο Τέσλα φυσικά και κανείς άλλος. Ένα όνομα που όλοι ξέρουμε, λίγοι ωστόσο κατανοούν τη θέση που έχει στη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία. Ένας σωστός ογκόλιθος του μοντέρνου μας κόσμου, μια αινιγματική και σχετικά παρεξηγημένη μορφή που λειτούργησε ως αρχέτυπο του επιστήμονα στον 20ο αιώνα, ένας ταγμένος άνθρωπος, που η έφεση του στην έρευνα, ξεπερνιόταν μόνο από το ανθρωπιστικό και ειρηνικό του όραμα. Σήμερα, 80 χρόνια μετά τον θάνατό του, είναι μια καλή στιγμή να μνημονεύσουμε έναν άνθρωπο που ήρθε κυριολεκτικά από το πουθενά, για να αλλάξει μια και καλή τον κόσμο. Έναν άνθρωπο που δήλωνε απλός επιστήμονας, απολάμβανε όμως εξίσου και τον ρόλο του σόουμαν.
Έναν άνθρωπου που μαγνήτιζε το ωραίο φύλο, παρέμενε ωστόσο εργένης. Και έναν άνθρωπο που παρήγαγε ιδέες και εφαρμογές που μεταμόρφωναν την καθημερινότητα και έφτιαχναν περιουσίες με το τσουβάλι, αν και ο ίδιος πέθανε στην ψάθα.
Έναν πραγματικό πρωτοπόρο, μια αληθινή, αναγεννησιακή φιγούρα, που ξεκλείδωσε πολλά από τα μυστικά της Φύσης, με την ευαισθησία ενός καλλιτέχνη περισσότερο, παρά ενός επιστήμονα.
Και τα έδωσε όλα απλόχερα στην ανθρωπότητα, σαν ονειροπόλος που δεν νοιάστηκε ποτέ για τα μικρά και ταπεινά της καθημερινότητας, έχοντας αγγίξει προφανώς τα άστρα. Με τη δύναμη της ψυχής του και μόνο…
Τέσλα: Πώς ξεκίνησαν όλα
Ο Σέρβος στην καταγωγή Νίκολα Τέσλα, γεννήθηκε μια καλοκαιρινή νύχτα του 1856, σε μια επαρχία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας (σημερινή Κροατία), κατά τη διάρκεια μιας τρομακτικής καταιγίδας με αστραπές και βροντές. Κάτι που έκανε τη μαία να σχολιάσει με νόημα πως θα ήταν “παιδί της βροχής”, για να τη διορθώσει η μητέρα του “όχι, παιδί του φωτός”.
Ο μικρός, ήταν τέτοια διάνοια στα μαθηματικά, που οι δάσκαλοί του, τον κατηγορούσαν ότι έκλεβε και αντέγραφε. Τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, μαστίστηκαν από τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, αλλά και από σοβαρές ασθένειες, αρρώστιες που πέρασαν μαγικά, όταν ο πατέρας του εγκατέλειψε το όνεορό του να γίνει ο Νίκολα ορθόδοξος παπάς, σαν τον ίδιο δηλαδή και σύμφωνησε να του επιτρέψει να σπουδάσει μηχανικός.
Τέσλα: Όνειρό του να γνωρίσει τον Τόμας Έντισον
Παρά το γεγονός ότι ήταν επίσης τρομακτικά καλός φοιτητής, ο Τέσλα, παράτησε τελικά το πολυτεχνείο, για να πιάσει δουλειά στην Continental Edison Company, στα περίχωρα του Παρισιού, μιας και αδημονούσε να πέσει με τα μούτρα στην περιπέτεια του ηλεκτρισμού, των γεννητριών και των κινητήρων. Με ένα όνειρο μεγάλωσε ο μικρούλης, γι΄αυτό και μετανάστευσε το 1884 στις ΗΠΑ, καθώς εμπόδιο δεν γνώριζε ο δρόμος του.
Όπως μας είπε στην αυτοβιογραφία του, ο Έντισον, του υποσχέθηκα αμοιβή 50.000 δολαρίων, αν κατάφερνε να λύσει μια σειρά από προβλήματα που πονοκεφάλιαζαν τους μηχανικούς του εδώ και χρόνια, κάτι που έκανε χωρίς μεγάλο κόπο ο νεαρός Σέρβος, μόνο που τα μάσησε μετά και του αντιγύρισε πως η προσφορά, ήταν απλώς αστεϊσμός.
Έξι μηνές μετά, ο Τέσλα ήταν άνεργος. Παραιτήθηκε γιατί απεχθανόταν τον πρακτικό, σχεδόν ληστρικό τρόπο που που δούλευε ο Έντισον, ενώ εκείνος, ήταν περισσότερο διανοούμενος της επιστήμης, ένας ακραιφνής θεωρητικός, που έβαζε τον άνθρωπο πάνω από όλα.
Και είχαν φυσικά κι αυτή τη λυσσαλέα μάχη, το αγεφύρωτο κενό μεταξύ του σταθερού ρεύματος που ήθελε ο Έντισον και του εναλασσόμενου, που προέκρινε ο Τέσλα.
Ο Τέσλα – μεγαλοφυία, κάτι που διέκριναν δύο εντιμότατοι επιχειρηματίες και έβαλαν τα κεφάλαια για να ιδρυθεί η Tesla Electric Light & Manufacturing. Ο Νίκολα πατεντάριζε τη μία ηλεκτρική ευρεσιτεχνία πίσω από την άλλη, τις οποίες ωστόσο απέδιδε στην εταιρεία και όχι στον εαυτό του. Κι έτσι μια ωραία πρωΐα, όταν οι συνεργάτες του, αποφάσισαν πως το μόνο που ήθέλαν, ήταν να ιδρύσουν μια εταιρεία ηλεκτροδότησης, πήραν τις πατέντες και το ανθρώπινο δυναμικό του και τον άφησαν στον άσο.
Χωρίς τίποτα στην τσέπη, το μεγάλο αυτό μυαλό, δούλευε τώρα χειρονάκτης εργάτης, σκάβοντας λάκκους και χαντάκια, για 2 δολάρια τη μέρα. Κάτι που τον βασάνιζε, νιώθοντας πως το ταλέντο του πήγαινε στράφι…
Τέσλα: Η γέννηση του μεγάλου εφευρέτη
Αυτά δεν θα ήταν βέβαια όλα, κάθε άλλο. Το 1887, με δύο καινούργιους επενδυτές, ο Τέσλα ιδρύει μια νέα εταιρεία, την Tesla Electric Company. Στήνει ένα εργοστάσιο στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, λίγα τετράγωνα μακρυά από του άσπονδου πρώην εργοδότη του, Τόμας Έντισον και μέσα σε λίγο καιρό, έχει στα χέρια του τον πρώτο επαγωγικό κινητήρα εναλασσόμενου ρεύματος (Πολυφασικό Σύστημα Τέσλα, όπως τον ονόμασε), ο οποίος απαντούσε αποφασιστικά σε μια σειρά προβλημάτων, που κανείς δεν μπορούσε να λύσει.
Την επόμενη κιόλας χρονιά, ο Τέσλα παρουσιάζει το “θαύμα” του στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Ηλεκτρομηχανικής και ο ίδιος ο Τζορτζ Γουέστινχάουζ, της Westinghouse Company, αποφασίζει να δοκιμάσει την τεχνολογία Τέσλα, πληρώνοντάς τον μάλιστα, για κάθε άλογο της ιπποδύναμης που θα απέδιδε ο κινητήρας του.
Τέσλα: Σταθερό ή εναλασσόμενο ρεύμα
Μόνο που η ιστορία ήταν και πάλι αμείλικτη με τον εφευρέτη. Βρισκόμαστε βλέπετε στα χρόνια του “λυσσαλέου πολέμου των ρευμάτων”, σταθερό ή εναλασσόμενο δηλαδή, που μονοπώλησε το επιχειρηματικό και τεχνολογικό ενδιαφέρον στη δεκαετία του 1880, με τον Έντισον, να στήνει ένα πραγματικό πάρτι φρίκης, για να αποδείξει πως το σταθερό του ρεύμα, ήταν πιο ασφαλές για ανθρώπινη χρήση.
Ακομη και ζώα θανάτωνε δημοσίως ο Τόμας με ηλεκτροπληξία εναλλασσόμενου ρεύματος, για να αποδείξει πόσο επικίνδυνο ήταν.
Και σαν από μηχανής θεός για τη δυσφημιστική του καμπάνια, ένας συνεργάτης του Γουεστινχάους, πούλησε στις φυλακές Σινγκ- Σινγκ, την πρώτη ηλεκτρική καρέκλα, που δούλευε φυσικά, με το εναλασσόμενο ρεύμα του Τέσλα.
Ο Έντισον, δεν είχε απέναντί του μόνο τον Νίκολα, αμελητέα οικονομική οντότητα, αλλά και τον βιομήχανο Γουεστινχάους, ο οποίος δεν ήταν ακριβώς φίλος του. Οι περικοπές που έκαναν Έντισον και Γουεστινχάους, στα κοστολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος που προσέφεραν ώστε να γίνονται συνεχώς ανταγωνιστικότεροι, άφησαν τη Westinghouse Company, να παραπαίει οικονομικά.
Έτσι μια μέρα, ο Τζορτζ, εξήγησε τις δυσκολίες που είχε στον πάντα καλόπιστο Νίκολα, ο οποίος συμφωνησε να του παραχωρήσει τις πατέντες του, έναντι ενός εφάπαξ ποσού.
Εκεκί δηλαδή, που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν χρήματα για μια ολόκληρη ζωή! Το 1893, κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης του Σικάγο (World’s Columbian Exposition), ο Τζορτζ ζήτησε για άλλη μια φορά τη βοήθεια του Τέσλα, ώστε να καταλάβει ο κόσμος τις αρετές του εναλασσόμενου ρεύματος.
Τέσλα: Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας χωρίς καλώδια
Ο Νίκολα φωταγώγησε πράγματι τη έκθεση με περισσότερους λαμπτήρες από όσους είχε ολόκληρη η πόλη του Σικάγο, κάνοντας την οικουμένη να υποκλιθεί στον άθλο. Και συνέχισε να μαγνητίζει το ενδιαφέρον του κοινού με τα θαύματά του, όπως ο ηλεκτρικός λαμπτήρας που άναβε χωρίς καλώδια.
Ο Τέσλα θα βοηθούσε τον Γουεστχάους άλλη μια φορά λίγο αργότερα, όταν με δική του συνδρομή, απέσπασε ο βιομήχανος ένα συμβόλαιο για τον πρώτο υδροηλεκτρικό σταθμό παραγωγής εναλλασσόμενου ρεύματος του κόσμου, στους Καταρράκτες του Νιαγάρα. Κάτι που έκανε τον Τζορτζ πιο πλούσιο απ΄όσο θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί.
Τέσλα: Προκλήσεις και πάλι προκλήσεις
Όσο συνέβαιναν αυτά τα σπουδαία που θα άλλαζαν τον κόσμο όσο λίγα πράγματα, ο Τέσλα σκόνταφτε σε νέα εμπόδια στο διάβα του. Το εργαστήριό του στο Μανχάταν, κάηκε ολοσχερώς το 1895 και οι πύρινες γλώσσες, κατάπιαν πολλές πρωτότυπες ιδέες του.
Ο εφευρέτης, συνέχισε απτόητος τις έρευνές του και το 1898, παρουσίασε στον κόσμο κάτι αδιανόητο: τον τηλεχειρισμο ενός πλοιαρίου!
Ο ασύρματος έλεγχος της βάρκας, θεωρήθηκε φυσικά απάτη, καθώς παραήταν νωρίς για την ανθρωπότητα για κάτι τέτοιο κι έτσι ο Τέσλα στράφηκε τώρα σε κάτι εξίσου φουτουριστικό: την ασύρματη μετάδοση του ηλεκτρικού ρεύματος. Ένα καινούργιο σύστημα που θεωρούσε πως όχι μόνο θα μπορούσε να διανείμει ηλεκτρική ενέργεια στα μήκη και στα πλάτη του κόσμου, αλλά και να παρέχει ασύρματη επικοινωνία σε οικουμενικό επίπεδο.
Έχοντας αποφασίσει να κατευθύνει εκεί τη διάνοιά του, έστησε ένα νέο εργαστήριο στο Κολοράντο (στην Κομητεία Κολοράντο Σπρίνγκς), το οποίο απομυζούσε τέτοιες ποσότητες ηλεκτρισμού που προκαλούσε συχνά μπλακ άουτ στη γύρω περιοχή! Ήταν όμως και το άλλο, πως ισχυριζόταν τώρα, πως αναχαιτίσει σήματα που προέρχονταν από εξωγήινους πομπούς. Ακομη και για έναν μικρό σεισμό που χτύπησε την Νέα Υόρκη, ανέλαβε την ευθύνη, λέγοντας πως τον προκάλεσε η συσκευή γεωδυναμικής του.
Ό,τι κι αν έγινε, το 1901, κατάφερε να πείσει τον “Μωϋσή του χρήματος”, Τζον Πιερπόντ, Μόργκαν, να επενδύσει στο νέο του όραμα: την κατασκευή ενός πύργου στο Λονγκ Άϊλαντ, που θα ηλεκτροδοτούσε όλη τη υδρόγειο. Το όνειρό του δεν θα πραγματοποιούνταν ωστόσο και δεν είχε ποτέ του δεύτερη ευκαιρία, καθώς ο “Ναπολέων της Γουόλ Στριτ”, σύντομα αποσύρθηκε από αυτή την επένδυση, όταν του ξεκαθάρισε τουλάχιστον ο Νίκολα, ότι “την “ελεύθερη ενέργεια” που έψαχνε, θα την μοίραζε δωρεάν στην ανθρωπότητα.
Τέσλα: Ο Γουλιέλμος Μαρκόνι βασίστηκε στις πατέντες του
Φτάνουμε αισίως στο 1909, όταν ένας Γουλιέλμος Μαρκόνι βραβευόταν με Νόμπελ για την ανάπτυξη μιας εφεύρεσης που αποκαλούσε ραδιοπομπό (ραδιόφωνο). Την εκπομπή ραδιοκυμάτων σε μεγάλη απόσταση είχε ανακαλύψει υποτίθεται ο Μαρκόνι, ψάχνοντας ένα λειτουργικό ραδιοτηλεγραφικό σύστημα, μόνο που οι πατέντες στις οποίες βασίστηκε, ήταν όλες του Τέσλα!
Ο οποίος μήνυσε τον ιταλό εφευρέτη το 1915, για αρπαγή της δικής του τεχνογνωσίας, δεν δικαιώθηκε όμως. Στιγμιαία τουλάχιστον, μιας και το 1943, όταν η υπόθεση θα έφτανε στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ο Τέσλα θα δικαιωνόταν πανηγυρικά, αν και πια δεν θα ήταν στη ζωή ούτε αυτός, ούτε ο Μαρκόνι.
Τουλάχιστον η ιστορία της τεχνολογίας τον έχει αποκαταστήσει και σήμερα (από το 1955 και μετά), ως εφευρέτης του ραδιοφώνου θεωρείται ο Νίκολα Τέσλα.
Παραμένοντας στο 1915, φημολογούνταν εντόνως πως Τέσλα και Έντισον, θα μοιράζοντας το Νόμπελ της χρονιάς, κάτι που ωστόσο δεν συνέβη. Όπως έγινε γνωστό χρόνια αργότερα, η αμοιβαία έχθρα που έτρεφε ο ένας για τον άλλο, ήταν πιθανότατα ο βασικός λόγος για τη μη βράβευσή τους. Ο Τέσλα τιμήθηκε πάντως εκτεταμένα κατά τη διάρκεια της ζωής του με περίβλεπτα βραβεία και έπαθλα. Αν και υπήρχε κάποιο που ποτέ του δεν χώνεψε, αυτό που του έδωσε Αμερικανικό Ινστιτούτο Ηλεκτρομηχανικής και λεγόταν …”Μετάλλιο Έντισον”.
Τέσλα: Ο τρελός επιστήμων
Ό,τι κι αν ήταν, ό,τι κι έκανε, ήταν πάνω απ΄’ολα, ένας αξιοσημείωτος άνθρωπος. Είχε αυτή την φωτογραφική μνήμη που τον βοηθούσε να αποστηθίζει ολόκληρα επιστημονικά εγχειρίδια και να μιλάω οκτώ γλώσσες, όντας σταθερά αυτοδίδακτος. Και διατεινόταν πάντα, ότι τις εφευρέσεις του, τις έβλεπε με τη φαντασία του, πολύ πριν μπει στο εργαστήριο, ξέροντας διαισθητικά το πώς και το γιατί, καταφέρνοντας άθλους, εκεί που οι άλλοι αποτύγχαναν παταγωδώς.
Τέσλα: Ποιες ήταν οι φοβίες του
Εκκεντρικός καθώς ήταν και αινιγματικός, αποτελούσε πάντα πόλο έλξης για τις γυναίκες. Εκείνος ωστόσο, παρέμενε άγαμος. Και αργότερα ισχυριζόταν μάλιστα, πως οι όρκοι αγαμίας που είχε πάρει, διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στην εφευρετικότητα και την αβυσσαλέα δημιουργικότητά του. Ήταν όμως και υποχόνδριος, κληρονομιά πιθανότατα των δύσκολων παιδικών του χρόνων, ένας σωστός μανιακός με την υγιεινή, που είχε για μεγαλύτερο εχθρό τα μικρόβια.
Είχε επίσης και ένα σωρό φοβίες, όπως αυτό τον παράξενο φόβο για τα μαργαριτάρια, που τον έκανε να αποστρέφεται όποια γυναίκα τα φορούσε. Είχε αποκτήσει τη φήμη του τρελού επιστήμονα, ενός ανθρώπου ταγμένου που δεν χωρούσε στις κοινωνικές συμβάσεις.
Τέσλα: Τον ήθελαν όλοι στην παρέα τους
Κάτι που σιγοντάριζε ενδεχομένως και ο ίδιος, όταν όταν έλεγε ας πούμε ότι οι μεγαλύτερες ιδέες του, ήταν αποτέλεσμα της μοναξιάς του. Ερημίτης δεν ήταν βέβαια με κανέναν τρόπο, καθώς την παρέα του την ήθελαν όλοι, από τα μεγαλύτερα πνεύματα του καιρού του, μέχρι και την επιχειρησιακή και καλλιτεχνική ελίτ και εκείνος δεν έλεγε ποτέ όχι σε ένα καλό πάρτι ή μια δεξίωση.
Καλός του φίλος, ήταν ο Μαρκ Τουέιν, ο οποίος σύχναζε στο εργαστήριό του και προωθούσε πολλές από τις ιδέες του. Ιδέες που έκαναν πολλούς ανθρώπους πλούσιους, όχι όμως εκείνον. Ο Τέσλα, δεν είχε κανένα επιχειρηματικό δαιμόνιο κι έτσι έπεφτε συχνά θύμα των επιτηδείων, που ποκτούσαν τις πατέντες του για ψίχουλα και μετά έβγαζαν περιουσίες.
ΑΥτός ήταν ένας αληθινός οραματιστής, ένας διανοούμενος της επιστήμης, με τον τρόπο του Αϊνστάιν. Δεν ήταν απλώς κορυφαίος μηχανικός και εφευρέτης, αλλά ένας συνειδητοποιημένος ανθρωπιστής και πασιφιστής, ένας φιλόσοφος της επιστήμης.
Στα 75ά του γενέθλια, έλαβε μια ευχαριστήρια επιστολή από τον Αϊνστάιν και κόσμησε το εξώφυλλο του περιοδικού “Time”, όντας ένας ξεχασμένος πια επιστήμονας που όλοι γνώριχαν και τιμούσαν ωστόσο..
Κάποιοι βέβαια, δεν σταμάτησαν ποτέ να τον θεωρούν τρελό. Βλέπετε ο Τέσλα, διατεινόταν πως είχε στα χέρια του ένα μηχάνημα που δούλευε με κοσμική ακτινοβολία, ένα πραγματικό υπερόπλο, που μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα σε μια ακτίνα 200 μιλίων. Ο ίδιος μάλιστα πίστευε πως ήταν αυτός ο υπαίτιος για τη έκρηξη της Τουνγκούσκα, μια τεραστίων διαστάσεων φυσική καταστροφή στη Σιβηρία την 30η Ιουνίου 1908, που ισοπέδωσε 1.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους.Ένα περιστατικό που τον στιγμάτισε τόσο που ποτέ τους δεν θα ανάκαμπτε.
Παρά ταύτα, στα τελευταία του ρόνια, ασχολήθηκε με την θεωρητική φυσική, καταλήγοντας σε μία ανταγωνιστική της αϊνσταϊνικής σύλληψης υπόθεση, που θα μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα μορφή ενέργειας.
Έλεγε ακόμη πως είχε σκαρώσει και μία νέα τεχνική που φωτογράφιζε τη σκέψη. Όλα αυτά, σε συνδυασμό πάντα με την Ακτίνα του Θανάτου, ή Ακτίνα της Ειρήνης, όπως ονόμαζε εναλλακτικά το υπερόπλο του, τον είχαν καταντήσει λιγάκι γραφικό σε έναν νέο κόσμο που δονούνταν πια από τη θεωρία της Σχετικότητας και την κβαντομηχανική.
Τέσλα: Έμεινε χωρίς χρήματα και δημιούργησε χρέη
Τα χρήματα που είχε βγάλει, είχαν πια εξανεμιστεί και τώρα, μετακόμιζε συνεχώς, αφήνοντας πίσω του, απλήρωτους λογαριασμούς και χρέη. Στο τέλος, τρύπωσε σε ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης, με το δωμάτιό του, να πληρώνεται ισοβίως, από τον καλόκαρδο Γουεστινχάους.
Ζούσε πάντα μόνος και έβγαινε από το ορμητήριό του, μόνο για να ταΐσει τα περιστέρια στο γειτονικό πάρκο, ένας είδος ζωής που θεωρούσε διαχρονικά πως είχαν ιδιαίτερη σχέση.
Εκεί θα τον έβρισκε ο θάνατος, στις 7 Ιανουαρίου 1943, σε ηλικία 86 ετών, μόνο και παραγνωρισμένο, ξεχασμένο πια από όλους. Όχι ακριβώς από όλους, μιας και ασχολούνταν μαζί του οι πράκτορες του FBI, που τον είχαν από το 1936 στο στόχαστρο, θεωρώντας ότι παραείχε έρθει κοντά με τη Σοβιετική Ένωση.
Τέσλα: Το όνομά του γνωστό, το έργο του άγνωστο
Έτσι και σήμερα, το όνομά του είναι γνωστό στα πέρατα του κόσμου, οι λόγοι ομως, για τους οποίους αποτελεί σταθμό επιστήμης και τεχνολογίας, είναι γνωστοί αποκλειστικά σε κλειστούς επιστημονικούς κύκλους και εταιρείες μελέτης του έργου του. Το 1960, έδωσαν το όνομά του στη μονάδα έντασης του μαγνητικού πεδίου στο Διεθνές Σύστημα και τον αποκαλούν πια μεγαλόστομα, “σύγχρονο Προμηθέα”, καθώς μας χάρισε το εναλασσόμενο ρεύμα που κινεί τον κόσμο μας.
Μόνο που ποτέ μας δεν καταλάβαμε σε τι δυσθεώρητα υψη σκαρφάλωσε για να φέρει αυτή τη “φωτιά” του πίσω στη Γη.
Και πόσο πάνω απ’όλα τα μικρά και ταπεινά ήταν, κάτι που προσυπέγραψε την πτώση του, τη φτώχεια και τη μοναξιά του.
filoitexnisfilosofias.com
