Το βράδυ της 30 Ιουνίου 2015 οι γραμμές ήταν χαραγμένες. Από τη μια μεριά οι δεκάδες χιλιάδες πολιτών, χωρίς πολιτική στήριξη από πουθενά, μέσα στη βροχή διατράνωναν την προσήλωσή τους στην προστασία των μεταπολεμικών κατακτήσεων και της ευρωπαϊκής πορείας. Από την άλλη δραχμιστές, μαυραγορίτες, οπαδοί διαφόρων ολοκληρωτισμών, αγκαλιά με τους βεριτάμπλ φασίστες και βέβαια κάθε ιδιοτελής κρυμμένος πίσω από έναν αριστερόφρονα λαϊκισμό – όλοι αυτοί με το μπουρλότο που θα έβαζαν στην Ευρώπη.
Πέντε μέρες μετά, στο δημοψήφισμα τα κουκιά μετρήθηκαν υπέρ της παράταξης των λαϊκιστών. Μια βδομάδα αργότερα, οι ευρωπαϊστές, το κίνημα των ξέμπαρκων του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ νίκησε. ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΥΡΩΠΗ. Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια με άοκνες προσπάθειας της νικήτριας παράταξης των εκλογών του 2015 να διαλύσουν την οικονομία και το κράτος δικαίου. Οι ευρωπαϊστές άντεξαν και τους έδειξαν τελικά τις κερκίδες – να παρακολουθούν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και βέβαια το πώς οι ευρωπαϊστές διαφωνούν αλλά και συζητάνε για το ευρωπαϊκό κεκτημένο και το κράτος δικαίου. Να το ξαναπούμε: το ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ νίκησε. Η νίκη του ήταν τόσο συντριπτική που σήμερα οι ηγήτορες της αντιευρωπαϊκής συμμαχίας γλείφουν εκεί που έφτυναν σχεδόν οκτώ χρόνια τώρα.
Ο ηγέτης του αντιευρωπαϊκού μπλοκ του 2015, δια της εκπροσώπου Τύπου, διαμηνύει πως αυτός και η παράταξή του είναι αυτοί που προστατεύουν την ευρωπαϊκή πορεία. Θα μέναμε στη θυμηδία που προκαλεί μια τέτοια δήλωση, εάν δεν ερχόταν η επιχείρηση καπελώματος μιας επιστημονικής (;) ημερίδας. Τίτλος «ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ»; – αυτό είναι το καπέλο, με εισαγωγικά και ερωτηματικό. Τα εισαγωγικά παραπέμπουν χωρίς αμφιβολία στο κίνημα του 2015. Με αφορμή την ημερίδα, γράφεται αυτό το σημείωμα. Χωρίς την επιχείρηση καπελώματος, σημασία στην εκδήλωση και την ταυτότητα των συμμετεχόντων θα έδιναν μόνον όσοι όντως έχουν τους επιστημονικούς προβληματισμούς για το συγκεκριμένο θέμα – και κάνα δυό άλλοι.
Από τους όψιμους ευρωπαϊστές της λαϊκιστικής συμμαχίας δεν έχουμε ακούσει ούτε λέξη αυτοκριτικής για το σχεδόν μοιραίο καλοκαίρι του 2015 και το δημοψήφισμα, για το οποίο θα μας λένε πως προστάτευε το κράτος δικαίου και την ευρωπαϊκή πορεία. Η ανάγκη και μόνον της αναφοράς στο κίνημα του 2015, καταδεικνύει την αναγνώριση της συντριπτικής πολιτικής και ιδεολογικής τους ήττας. Από μια άποψη, ευπρόσδεκτη η μεταστροφή – οι κωλοτούμπες δεν είναι μόνον πολιτικές, είναι και ιδεολογικές.
Το ερωτηματικό όμως; Ίσως ο εμπνευστής νομίζει ότι μπορεί να ειρωνεύεται. Η πανεπιστημιακή αιγίδα της εκδήλωσης δεν μου επιτρέπει να χαρακτηρίσω ελεύθερα. Η επιλογή του καπελώματος βάζει μπουρλότο σε όποια πρόθεση των οργανωτών – εάν ποτέ υπήρχε – για σοβαρό επιστημονικό διάλογο.
Υποθέτω πως κάποιος επικοινωνιακός φωστήρας θα είχε τη λαμπρή ιδέα «ευκαιρία τώρα με τις υποκλοπές να τους την πέσουμε». Ξεχνούν πως το ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ βγήκε έξω σε μια περίοδο που οι οργανωμένες ευρωπαϊστικές πολιτικές δυνάμεις ήταν στο καναβάτσο και δεν τολμούσαν καν να κινητοποιηθούν με τα χίλια άτομα που θα ακολουθούσαν ένα κάλεσμά τους. «Είναι οι πολίτες, ανόητε» που θα έλεγε και ο Σόιμπλε. Είναι οι πολίτες που πήραν την υπόθεση στα χέρια τους.
Η ουσία είναι ότι ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΥΡΩΠΗ και είμαστε αποφασισμένοι να μην το διαπραγματευθούμε. Όποιος νεόκοπος ευρωπαϊστής θέλει επιστημονική, πολιτική ή και καφενειακή συζήτηση για να νομιμοποιήσει τη νέα του ιδιότητα, ας ξεκινήσει από τον Ιούνιο 2015 – για να μην πω από το 2010.
